Herhalde 1 yıldır bu kadar dopdolu bir gün geçirmemiştim. Normalde kalkamadığım saatlerde başladığım günüm bir anda tam bir ailevi/arkadaş ziyaretler serisine döndü. Tek şansızlığım fotoğraf makinami yanıma almamak oldu, napalim kısmet değilmiş :)

Özellikle babannem ve dedemin ev mantısı yapma maceralarını görüntülemeyi çok isterdim. Dedemin sinek kovma derdiyle uğraşırken babannemin hamur kesme telaşı ve birbirleri ile girdikleri yarı türkçe yarı gürcüce söz dalaşmaları görülmeye değerdi :)

Sonrasında itfaiye binasından tutunda devlet hastanesine, şehir havuzundan tutunda kendi muhitime kadar gezmediğim yer kalmadı. Kısa kısa görüşmeler bile olsa o kadar uzun zamandır görmemişim ki insanları hem kendim hem de onlar çok mutlu oldular.

Neyse efendim, insanın kendi memleketi gibi yokmuş diye boşuna dememişler. İnsan arada bir bile olsa arayı fazla soğutmadan hal hatır sormayı bilmeli, doğduğu büyüdüğü yerleri unutmamalı..

Sevgiler, saygılar..

not: Daha ayrıntılı bir gezme rehberi fotolarla birlikte gelecek :) İstanbuldaki arkadaşlarıma sevgilerle..